Taksi sürücüsünün bonus gecəsi
發表於 : 週一 6月 08, 2026 2:34 pm
İşdən çıxanda saat gecənin biri idi. Paytaxtın o saatlarında taksilər azalır, sərnişinlər isə çoxalır. Mənim üçün ən yaxşı vaxt. Heç kim yolunu bilmir? Mən bilirəm. On ildir Bakının gecə küçələrini gəzirəm, hər çuxuru, hər qırmızı işığı, hər “tıxac” saatını əzbər bilirəm. Avtomobilim köhnə “Lacetti”dir, amcan oğlundan almışam, sükanı azca sola çəkir, amma canı var. Həmin gecə də hər zamankı kimi – sərnişinlər, çantalar, ünvanlar, “sağ ol, qardaş”, “nə qədər?”, “buyurun, xahiş edirəm”. Adi gecə. Heç nə fərqli deyildi.
Ta ki, saat üç radələrində bir sərnişin mindi. Əlində bir çanta, üzündə gülüş. “Neftçilərə,” dedi. Getdik. Yolda söhbətə başladı. Dedi ki, indicə mostbet indir edib oynayıb, azca udub, amma əyləncəli olub. Gülüşdüm. “Mən heç oynamamışam,” dedim. “Nə vaxt? Gecə-gündüz maşında, sərnişin daşıyıram.” O da güldü. “Elə maşında da oynamaq olar, qardaş. Telefon əlində, beş dəqiqə.” Düşəndə 10 manat artıq verdi. “Bununla başla,” dedi. Başıma gələcəklərdən xəbərim yox idi.
Həmin gecə işi qurtarıb evə gəldim. Saat dörd. Yoldaşım yatmışdı, uşaqlar da. Mətbəxdə çörək-çay, dincəlirəm. Birdən o sərnişinin sözləri yadıma düşdü. Telefonu açdım, mostbet indir yazdım axtarışa. İndi yükləmək asandı – bir neçə dəqiqə, qeydiyyat, ad, soyad, telefon nömrəsi. Hamısı sadə. Bir az boş-boş baxdım, nə oynamağı bilmirəm. Əlimdə o sərnişinin verdiyi 10 manat da var idi. Düzdür, öz pulum da vardı, amma fikirləşdim: “Bununla oyna, nə itirəcəksən?”
Ən sadə slotu açdım. “Fruit Party” deyə bir şey. Şirniyyatlar, meyvələr, şəkərlər. Mənim üçün bütün bunlar yad idi. Adətən benzin pulu, təkər dəyişmək, uşaqlara məktəb ləvazimatı – bunlarla məşğulam. Amma bu ekranda rənglər, işıqlar, musiqilər... Bir anlıq özümü başqa dünyada hiss etdim. Qoydum 2 manat. Döndürdüm. Heç nə. Daha 2 manat. Bir az gəldi, getdi. Sonra 5 manat. Free spins düşdü. Birdən rəqəmlər artmağa başladı. +12, +7, +23. Beş dəqiqəyə 68 manat qazanmışdım. Oturduğum yerdə donub qaldım. Yoldaşım oyanar deyə qorxdum, səs çıxarmağa qorxdum. Nəfəsimi içimə çəkdim, yenə döndürdüm. Yenə qazanc – 104 manat.
Yavaşca durdum, mətbəxdə su içdim. Güzgüyə baxdım. Saqqalım uzamışdı, gözlərim qızarmışdı – gecə işinin əlaməti. Amma içimdə nə isə qaynayırdı. Qayıtdım telefona. Düşündüm: “Bu gecə bəxtim açıqdı.” Həyatımda heç vaxt oyun oynamamışam, lotereya biletini belə almamışam. Amma birdən hiss etdim ki, illərdir sükan arxasında yorulan mən, indi bir az da rahatlamağa haqqım var. Axı bu oğurluq deyil, günah deyil – sadəcə şans.
Oynamağa davam etdim. Qazandığım pulu “artır” düyməsinə basırdım, çıxarmaq ağlıma gəlmirdi. Gərək deyildi – axı 10 manatla başlamışdım. Nə itirə bilərdim ki? Slotlar sürətlə dəyişirdi, bəzən uduzurdum, bəzən qazanırdım. Amma bir anda yeni oyun gördüm – “Book of Shadows”. Qaranlıq, sirli, amma cəlb edən. Qoydum 15 manat. Üç dəfə boş. “Oldu,” dedim, “bəsdir”. Son bir dəfə – döndürdüm. Və o an... ürəyim döş qəfəsimdə partlayacaq sandım. Ekranda hər şey işıqlandı, musiqi dəyişdi, üst-üstə simvollar düşdü. Qazanc: 447 manat. Dörd yüz qırx yeddi.
Otuz yaşında taksi sürücüsü, səhər saat beşdə, mətbəxdə stulda oturub ağlayırdım? Yox, ağlamadım. Amma gözlərim doldu. Çünki son bir ayda neçə dəfə sərnişin məni təhqir etmişdi? Neçə dəfə benzin pulunu hesablayıb “bir az da gəzim, bir az da” deyib yanacaq almışdım? Uşaqlara ayaqqabı ala bilməmişdim. Birdən əlimdə 447 manat. Heç bir səbəb olmadan. Sadəcə bir gecə, bir tətbiq və bir şans.
Pulu kartıma köçürdüm. Amma yatmadım. Səhər tezdən yoldaşımı oyatdım. “Gəl,” dedim. “Hara?” “Bazarı,” dedim. Uşaqlara ayaqqabı, özümə yeni eynək, ona da istədiyi saç düzəldən maşın aldıq. İnanmadı. “Haradan tapdın?” dedi. Mən də dedim: “Dünən bir sərnişin mostbet indir etməyi öyrətdi. Qazandım.” Susdu, baxdı, sonra dedi: “Yalan danışırsan.” Dedim: “Yox, həqiqət.” Sən demə, yoldaşım da vaxtilə oynamış, heç vaxt qazana bilməmişdi. Güldük. Sonra birdən ciddiləşdim. Dedi: “Qardaş, sən dayanmağı bacarmısan?” “Bacarmışam,” dedim. “Bax pul kartda, uşaqların ayaqqabısı əlində. Budur dayanmaq.”
Üç ay keçdi. Hələ də həmin tətbiq telefonda durur. Hərdən açaram, baxaram, amma oynamıram. Niyə? Çünki başa düşdüm ki, mostbet indir etmək asandır, amma ən çətini – nə vaxt dayanacağını bilmək. Mən o gecə qazandım, amma ən böyük qələbəm – uduzmaq qorxusuna yox, “yetər” deməyi bacarmağımdır. Həmin sərnişin indi hardadır, bilmirəm. Amma deyirəm ki, bir gecə bir taksidə, təsadüfən söhbət, bir 10 manatlıq məsləhət... Həyat bəzən elə yerlərdən döndərər ki, ağlın kəsər. Mənim üçün o yer mostbet indir düyməsi oldu. Amma dayanma düyməsi daha vacibdi. O düyməni özüm basdım. Və indi, hər dəfə sükan arxasında oturanda, bilirəm ki, nə vaxt qazansan da, ən böyük uduş ailənin təbəssümüdür. Qalanı – sadəcə rəqəm. Mən rəqəmlərdən yoruldum. Amma o gecəki həyəcanı heç vaxt unutmaram. Sərnişinlərlə danışanda bəzən deyirəm: “Bir dəfə mostbet indir etdim, həyatım dəyişdi.” Gülürlər. İnanmırlar. Onların da inanması vacib deyil. Əsas odur ki, mən inanıram – bəzən şans səninlə olur. Yalnız onu görmək gərəkdir. Mən gördüm. O gecə. Yorgun, saqqallı, amma xoşbəxt.
Ta ki, saat üç radələrində bir sərnişin mindi. Əlində bir çanta, üzündə gülüş. “Neftçilərə,” dedi. Getdik. Yolda söhbətə başladı. Dedi ki, indicə mostbet indir edib oynayıb, azca udub, amma əyləncəli olub. Gülüşdüm. “Mən heç oynamamışam,” dedim. “Nə vaxt? Gecə-gündüz maşında, sərnişin daşıyıram.” O da güldü. “Elə maşında da oynamaq olar, qardaş. Telefon əlində, beş dəqiqə.” Düşəndə 10 manat artıq verdi. “Bununla başla,” dedi. Başıma gələcəklərdən xəbərim yox idi.
Həmin gecə işi qurtarıb evə gəldim. Saat dörd. Yoldaşım yatmışdı, uşaqlar da. Mətbəxdə çörək-çay, dincəlirəm. Birdən o sərnişinin sözləri yadıma düşdü. Telefonu açdım, mostbet indir yazdım axtarışa. İndi yükləmək asandı – bir neçə dəqiqə, qeydiyyat, ad, soyad, telefon nömrəsi. Hamısı sadə. Bir az boş-boş baxdım, nə oynamağı bilmirəm. Əlimdə o sərnişinin verdiyi 10 manat da var idi. Düzdür, öz pulum da vardı, amma fikirləşdim: “Bununla oyna, nə itirəcəksən?”
Ən sadə slotu açdım. “Fruit Party” deyə bir şey. Şirniyyatlar, meyvələr, şəkərlər. Mənim üçün bütün bunlar yad idi. Adətən benzin pulu, təkər dəyişmək, uşaqlara məktəb ləvazimatı – bunlarla məşğulam. Amma bu ekranda rənglər, işıqlar, musiqilər... Bir anlıq özümü başqa dünyada hiss etdim. Qoydum 2 manat. Döndürdüm. Heç nə. Daha 2 manat. Bir az gəldi, getdi. Sonra 5 manat. Free spins düşdü. Birdən rəqəmlər artmağa başladı. +12, +7, +23. Beş dəqiqəyə 68 manat qazanmışdım. Oturduğum yerdə donub qaldım. Yoldaşım oyanar deyə qorxdum, səs çıxarmağa qorxdum. Nəfəsimi içimə çəkdim, yenə döndürdüm. Yenə qazanc – 104 manat.
Yavaşca durdum, mətbəxdə su içdim. Güzgüyə baxdım. Saqqalım uzamışdı, gözlərim qızarmışdı – gecə işinin əlaməti. Amma içimdə nə isə qaynayırdı. Qayıtdım telefona. Düşündüm: “Bu gecə bəxtim açıqdı.” Həyatımda heç vaxt oyun oynamamışam, lotereya biletini belə almamışam. Amma birdən hiss etdim ki, illərdir sükan arxasında yorulan mən, indi bir az da rahatlamağa haqqım var. Axı bu oğurluq deyil, günah deyil – sadəcə şans.
Oynamağa davam etdim. Qazandığım pulu “artır” düyməsinə basırdım, çıxarmaq ağlıma gəlmirdi. Gərək deyildi – axı 10 manatla başlamışdım. Nə itirə bilərdim ki? Slotlar sürətlə dəyişirdi, bəzən uduzurdum, bəzən qazanırdım. Amma bir anda yeni oyun gördüm – “Book of Shadows”. Qaranlıq, sirli, amma cəlb edən. Qoydum 15 manat. Üç dəfə boş. “Oldu,” dedim, “bəsdir”. Son bir dəfə – döndürdüm. Və o an... ürəyim döş qəfəsimdə partlayacaq sandım. Ekranda hər şey işıqlandı, musiqi dəyişdi, üst-üstə simvollar düşdü. Qazanc: 447 manat. Dörd yüz qırx yeddi.
Otuz yaşında taksi sürücüsü, səhər saat beşdə, mətbəxdə stulda oturub ağlayırdım? Yox, ağlamadım. Amma gözlərim doldu. Çünki son bir ayda neçə dəfə sərnişin məni təhqir etmişdi? Neçə dəfə benzin pulunu hesablayıb “bir az da gəzim, bir az da” deyib yanacaq almışdım? Uşaqlara ayaqqabı ala bilməmişdim. Birdən əlimdə 447 manat. Heç bir səbəb olmadan. Sadəcə bir gecə, bir tətbiq və bir şans.
Pulu kartıma köçürdüm. Amma yatmadım. Səhər tezdən yoldaşımı oyatdım. “Gəl,” dedim. “Hara?” “Bazarı,” dedim. Uşaqlara ayaqqabı, özümə yeni eynək, ona da istədiyi saç düzəldən maşın aldıq. İnanmadı. “Haradan tapdın?” dedi. Mən də dedim: “Dünən bir sərnişin mostbet indir etməyi öyrətdi. Qazandım.” Susdu, baxdı, sonra dedi: “Yalan danışırsan.” Dedim: “Yox, həqiqət.” Sən demə, yoldaşım da vaxtilə oynamış, heç vaxt qazana bilməmişdi. Güldük. Sonra birdən ciddiləşdim. Dedi: “Qardaş, sən dayanmağı bacarmısan?” “Bacarmışam,” dedim. “Bax pul kartda, uşaqların ayaqqabısı əlində. Budur dayanmaq.”
Üç ay keçdi. Hələ də həmin tətbiq telefonda durur. Hərdən açaram, baxaram, amma oynamıram. Niyə? Çünki başa düşdüm ki, mostbet indir etmək asandır, amma ən çətini – nə vaxt dayanacağını bilmək. Mən o gecə qazandım, amma ən böyük qələbəm – uduzmaq qorxusuna yox, “yetər” deməyi bacarmağımdır. Həmin sərnişin indi hardadır, bilmirəm. Amma deyirəm ki, bir gecə bir taksidə, təsadüfən söhbət, bir 10 manatlıq məsləhət... Həyat bəzən elə yerlərdən döndərər ki, ağlın kəsər. Mənim üçün o yer mostbet indir düyməsi oldu. Amma dayanma düyməsi daha vacibdi. O düyməni özüm basdım. Və indi, hər dəfə sükan arxasında oturanda, bilirəm ki, nə vaxt qazansan da, ən böyük uduş ailənin təbəssümüdür. Qalanı – sadəcə rəqəm. Mən rəqəmlərdən yoruldum. Amma o gecəki həyəcanı heç vaxt unutmaram. Sərnişinlərlə danışanda bəzən deyirəm: “Bir dəfə mostbet indir etdim, həyatım dəyişdi.” Gülürlər. İnanmırlar. Onların da inanması vacib deyil. Əsas odur ki, mən inanıram – bəzən şans səninlə olur. Yalnız onu görmək gərəkdir. Mən gördüm. O gecə. Yorgun, saqqallı, amma xoşbəxt.